Μια κυρία της ενορίας μας, γιατρός στο επάγγελμα, έπασχε εδώ και δώδεκα χρόνια από καρκίνο του στομάχου.
Έκανε αδιάκοπα εμετούς και μύριζε τόσο απαίσια, που πολύ δύσκολα μπορούσε να μείνει κάποιος κοντά της. Βρισκόταν στα τελευταία της.
...μή απορρίψεις ημάς από του προσώπου σου, αλλ' ευδόκησον ως φιλάνθρωπος Θεός, μέχρι της εσχάτης ημών αναπνοής προσφέρειν σοι θυσίαν δικαιοσύνης και αναφοράν εν τοις αγίοις σου θυσιαστηρίοις...
Έκανε αδιάκοπα εμετούς και μύριζε τόσο απαίσια, που πολύ δύσκολα μπορούσε να μείνει κάποιος κοντά της. Βρισκόταν στα τελευταία της.