Κάποτε χριστιανοί μου κάποιος μοναχός, έφυγε από το κοινόβιο και την ευλογημένη υπακοή και πήγε στην έρημο να γίνει ησυχαστής.
...μή απορρίψεις ημάς από του προσώπου σου, αλλ' ευδόκησον ως φιλάνθρωπος Θεός, μέχρι της εσχάτης ημών αναπνοής προσφέρειν σοι θυσίαν δικαιοσύνης και αναφοράν εν τοις αγίοις σου θυσιαστηρίοις...
Κάποτε χριστιανοί μου κάποιος μοναχός, έφυγε από το κοινόβιο και την ευλογημένη υπακοή και πήγε στην έρημο να γίνει ησυχαστής.
Δεν πρέπει η ψυχή μας ν’ αντιστέκεται και να λέει, «γιατί το έκανε έτσι αυτό ο Θεός, γιατί το άλλο αλλιώς, δεν μπορούσε να κάνει διαφορετικά;». …
Μην αφήνεις λύπη στην καρδιά σου.
Διότι η χαρά του πονηρού είναι η λύπη, η αθυμία από την οποία γεννιούνται πολλά και με τα οποία γεμίζει πικρία η ψυχή αυτού που τα έχει.
Στὸν κόσμο ἂν πεῖς δυσάρεστα πράγματα ἢ ἂν τὸν ἐλέγξεις δὲν ἀρέσει. Σὲ κατατάσσει στοὺς κακούς. Δὲς στὴν παλιὰ διαθήκη πόσους προφῆτες σκοτώσανε οἱ ἰσραηλίτες. Ἀκόμη καὶ τὸν Θεὸ τους σκοτώσανε ἐπὶ τοῦ σταυροῦ, ἐπειδὴ αὐτὰ ποὺ τοὺς ἔλεγε δὲν χαιδεύανε τὰ αὐτιά τους.
Σε έναν κόσμο που η πλεονεξία, ο φθόνος και η κατάκριση έχουν καταστεί «νόμοι» και εξαιτίας της εγκατάλειψης της πνευματικότητας του ανθρώπου δεν υπάρχει εύκολα διάκριση μεταξύ καλού και κακού.
Ή ομολογία της πίστεως μόνο με τα χείλη, χωρίς καμιά συνέπεια στην ζωή μας, δεν έχει σημασία.
Η πορεία της ζωής μας έχει απροσδόκητα γεγονότα, ευχάριστα και δυσάρεστα, απλά και σημαντικά. Φαίνεται πως τίποτα δεν είναι τυχαίο. Το καθετί έχει το λόγο του, που μπορεί ν’ αγνοούμε όταν συμβαίνει αλλά κάποια μέρα θα το μάθουμε.